Lopen!

Afgelopen dagen was er niet zo heel veel te melden. Erik vermaakt zich met de thuisjuf en de fysiotherapie. Elke dag is er wel wat. Begin van de week nog bloed geprikt, maar de waarden waren nog zo laag dat hij nog in aplasie ( verlaagde weerstand, verhoogd risico) is. Dinsdagavond hadden we bezoek van de wenshalers van Stichting Doe een Wens. Daar mocht Erik vertellen wat voor wensen hij wel. Welke dat zijn houden we geheim omdat hij er 3 moest geven en we niet weten welke wens in vervulling gaat. We wachten maar af om Erik een onvergetelijke dag te laten beleven.

Morgen, vrijdag, opnieuw een DMSA scan. We weten dat de nierfunctie erg onder druk staat en na elke chemo kuur verslechterd. Maar wat we niet precies weten, is wat er gebeurd als er onacceptabele waarden uit komen. Toch opnieuw maar eens bespreken met de oncoloog.
Wat wel verbazing wekt, is de snelheid waarmee Erik omgaat met zijn herstel. Vorige week lag hij nog in de gipsbroek, vandaag de dag loopt hij al met krukken. En dat gaat echt heel goed. Het hoog-laag bed kan bijna het huis uit, zijn karretje gebruikt hij veel minder en zelfs als hij met de rolstoel is, wil hij de krukken mee. Na de aankomende kuur, die als de planning doorgaat dinsdag zal beginnen, willen we op school een aantal toetsen laten afnemen om er achter te komen waar hij nu staat. Vervolgens zal er een plan gemaakt worden om er naar toe te werken dat medio 2008 de achterstand is weggewerkt. Aan de ene kant hebben we zo iets van "waar hebben we het over", aan de andere kan gaat het leven verder, ook na de chemo kuren. Dus we denken zeker over de toekomst na. Op zich ziet de behandeling er goed uit, veel reden om dankbaar voor te zijn. Maar eerst die kuren maar afmaken, volgende week nummer 4 van de preventiekuren en daarna nog 4.