En hoe hebben wij het beleefd?
De afgelopen periode is er veel om ons heen gebeurt. Alle gebeurtenissen met Wendy en Thomas waren voor ons een flash-back. Alles kwam weer ze dichtbij. De dagen dat we zelf in het AMC waren en de berichten van kinderen die weer terug op de afdeling kwamen. Ik ben er verbaast over, dat het ons weer zo bezig hield en dat al die gevoelens weer terug kwamen. Natuurlijk, de operatie van Erik was net voor kerst 2006, maar toch.
Aan de andere kant probeer je toch afstand te nemen om voor het eigen gezin op te komen. Met Erik is alles top en controle na controle verteld de Oncoloog hoe graag ze Erik langs ziet komen en hoe wonderlijk zijn genezing is.
We lazen op internet via al die weblogs ook een verhaal van iemand wiens kind “beter” was geworden. Ook zij waren na het hele proces onnoemelijk moe. En dat gevoel van “je bijna schuldig voelen”. Ons kind is wel beter geworden, zoveel anderen niet. Maar daar kunnen wij toch niets aan doen? Het is een zegen als je kind WEL beter mag worden.
En Erik zelf? We proberen zaken bespreekbaar te maken. Dat hij wel beter geworden is, maar andere kinderen die aan die verschrikkelijke ziekte overlijden. Erik staat weer midden in het leven. Fiets dagelijks zijn 10 kilometer naar school, traint twee keer per week op het voetbalveld en speelt s’zaterdags zijn wedstrijd, nagenoeg standaard in de basis opstelling. Huiswerk maken, afleiding zoeken in knutselen en computeren en ga zo maar door. Voor hem is de periode vooralsnog afgesloten. En als we op controle moeten, maken we er een dagje van. Overigens, de volgende controle is pas in maart.
De kerstdagen volop genoten, al was Emmy geveld met een nierbek ontsteking. Maar gelukkig waren er drie mannen die het kerstdiner voor hun rekening namen: Rico het voorgerecht, Pa het hoofdgerecht en Erik het nagerecht. Mariëlle mocht afwassen…… geintje.
gepost door Erik op
maandag, januari 10, 2011
|
0 reacties
