Bijna 3 jaar verder

Dat was het eerste wat me te binnen schoot toen Emmy vroeg of ik de weblog al weer eens had bijgewerkt. De afgelopen maanden niet zo heel veel geschreven over Erik. Daarom maar weer eens bijpraten.
Een paar weken geleden weer op de reguliere controle bij van de Wetering. Zoals gewoonlijk alles weer tip-top in orde. Zowel lengte als gewicht neemt toe, lengte meer dan gewicht. Maar dan geven we het 3-keer-in-de-week-voetballen maar de schuld. Als je ziet wat hij allemaal doet, ongelooflijk. Wat wel heel aardig was, was dat we een meisje in de wachtkamer tegenkwamen die dezelfde behandeling als Erik ondergaat. Bijna op dezelfde dag ( = kalenderdag) in december geopereerd met in het team dr. vd Wetering en dr. Schaap. Via onze weblog heeft haar moeder het email adres gevonden en heel veel met Emmy ge-emaild. Van een ontmoeting was nog steeds niets gekomen, wij komen natuurlijk steeds minder in het Emma. Maar nu was ze daar. Volop kijken en praten met Erik natuurlijk. "Misschien kan ik nu ook wel voetballen, heb het voor de operatie nooit gedaan":-)
Het was erg goed, voor haar om te zien dat je drie jaar na dato je prima kunt redden zonder rolstoel, krukken of andere hulpmiddelen. Voor Erik om eens te praten met iemand die hetzelfde moet ondergaan. We stelden zowel de belangstelling als het gesprek in de wachtkamer erg op prijs en wensen haar ook een heel voorspoedige revalidatie toe.
Een paar dagen later toch opnieuw naar het AMC. Erik heeft nu bijna een jaar een "zooltje" en omdat hij toch in de groei is, moet in de gaten worden gehouden of de maat nog steeds goed is. Afgelopen jaar is het slechts 1 keer gelukt om de afspraak na te komen. We werden afgebeld, als we er waren was de revalidatie arts of de schoenmaker er niet en 2 keer een telefonisch consult in plaats van een bezoek. Maar nu dan toch een afspraak. Maar communicatie, wat 3 jaar geleden ook al een probleem was, blijkt nog steeds niet één van de sterkten van het AMC. De afspraak om half één kon uiteindelijk om kwart voor twee plaats vinden. Een trein gemist of zo.... Als het andersom is en je bent 10 minuten te laat moet je een nieuwe afspraak maken en krijg je de kosten van een gemist consult aan je broek. Maar toe maar.
Erik krijgt een nieuw zooltje, geen technische aanpassingen maar die andere is gewoon op. Verder was de arts tevreden over hoe het gaat.
Tot zo ver de ziekenhuis prikkelingen. Erik kijkt me al aan van: ga nu maar iets leuks vertellen.

En dat is er natuurlijk volop. Feest van Opa en Oma omdat Opa 75 is geworden EN nog een beetje van het feest wat 3 jaar geleden niet kon doorgaan. Een leuke foto rapportage gemaakt waar de kids weer fantastisch op staan.


Ook is Erik met Ome Meint en Tante Henrieke naar Aviodrome geweest. En wat denk je: daar zat Erik zo maar op 1000 meter hoogte in een vliegtuigje. Hij vloog over het Dolfinatium heen en een vriendje was die dag uit: naar het Dolfinarium. Erik zag hem en z'n vriend zag Erik hoog in de lucht. Denken ze :-)
En het is natuurlijk de tijd van de avond-4-daagsen. 3 Jaar geleden had Erik, net voor het bekend worden van de ziekte, nog de tocht uitgelopen. 2 Jaar geleden kon hij het niet, veel te veel gedoe met rolstoel en krukken. Vorig jaar vond hij het ook nog te moeilijk. Hij was net een beetje begonnen te voetballen en vond het lopen veel te zwaar. Maar dit jaar geen discussie. Gewoon de 10 kilometer. En ik denk dat hij hem wel anderhalf keer gelopen heeft. Naar voren rennen, naar achteren rennen en ga zo maar door. En 's avonds niet eens moe. Dus een resultaat wat we 3 jaar geleden niet voor mogelijk hebben gehouden. Zo blijven het bijzondere indrukken. Gewoon voetballen en gewoon de 10 kilometer lopen. Dat is hoe Erik het wil: gewoon weer kind zijn. En dat gaat hem prima af.